1. Kot nie ślini się na powitanie. - Nie każdy pies się ślini.. 2. Kot nie skacze na ludzi, którzy nie lubią być obskakiwani. - nie każdy pies skacze na ludzi . ale jeśli , to można go tego oduczyć.. 3. Nikt nie słucha z taka uwagą jak kot. - pies też może cię wysłuchać.. 4.
Wymioty i regurgitacja Psy zwracają zjedzony pokarm na tyle często, że właściciele mają tendencję do lekceważenia tego zjawiska. Robią to już szczenięta, które w ten sposób pozbywają się nadmiaru łapczywie zjedzonego pokarmu, robi to suka zwracając częściowo strawione jedzenie, żeby w czasie odstawiania od sutków nakarmić nim swoje dzieci. Podczas gdy tym przypadku mamy do czynienia z naturalnym, zamierzonym oddaniem pokarmu, to już klasyczne wymioty zawsze powinny skłonić właściciela do uważnej obserwacji psa, ponieważ nierzadko są najłatwiejszym do zauważenia objawem choroby. Są dwa sposoby, w jaki pies pozbywa się zjedzonego pokarmu: • Regurgitacja Jest to zwrócenie niestrawionego jedzenia w sposób pasywny, bez wysiłku i bez udziału mięśni brzucha, przy czym zwrócony pokarm często ma rurkowatą formę a czasem nawet zachowuje pierwotny kształt, karmy, pokryty jest tylko dużą ilością pienistej śliny. Regurgitacja jest procesem całkowicie mimowolnym, nigdy nie towarzyszą mu widoczne skurcze, odgłosy wyksztuszania i wysiłek charakterystyczny dla typowych odruchów wymiotnych. Można ją porównać do „ulewania” jakie obserwujemy u niemowląt. Regurgitację spotyka się zazwyczaj u psów młodych, tuż po odsadzeniu od matki. Na początku może się to zdarzać 1-2 razy dziennie, potem coraz rzadziej, aż wreszcie w miarę przechodzenia na pokarm stały skłonność ta praktycznie zanika. Pozbywanie się w ten sposób pokarmu przez dorosłego psa nie powinien wywoływać obaw tylko wtedy, kiedy zdarza się zupełnie sporadycznie. Poważny problem pojawia się natomiast, gdy zdarza się to bardzo często, nawet kilka razy dziennie. Istnieje wówczas uzasadnione podejrzenie, że mamy do czynienia z rozszerzeniem przełyku. U zdrowego psa przełyk jest płaską rurką śluzówkowo-mięśniową zakończoną dwustronnie dwoma zamykającymi ją zwieraczami: u góry na wysokości gardła, oraz u dołu przy wpuście do żołądka. Akcja tych zwieraczy jest idealnie zsynchronizowana, za każdym razem w czasie przełykania pokarmu otwiera się górny zwieracz, żeby umożliwić mu wejście do przełyku. Następnie zamyka się i pokarm na skutek różnicy ciśnienia i perystaltycznego działania mięśni przełyku przesuwa się w kierunku żołądka z szybkością 10 cm na sekundę. Po dojściu do dolnego zwieracza ten się otwiera i pokarm dostaje się do żołądka. Wówczas zwieracz się zamyka. Wszystko to odbywa się odruchowo na skutek drażnienia pokarmem lub wodą znajdujących się w okolicy gardła receptorów, które z kolei wysyłają impulsy do centrum połykania w mózgu. Ten niezwykły mechanizm powoduje, że pokarm, który dostał się już do przełyku jest blokowany przy pomocy górnego zwieracza tak, żeby nie mógł się cofnąć. Podobnie zamknięcie zwieracza przy wpuście żołądka uniemożliwia powrót pokarmu do przełyku. I tak kęs za kęsem pokarm tylko przez moment zatrzymuje się w przełyku, po czym trafia do żołądka. W sytuacji gdy proces odbierania pokarmu przez żołądek zostaje zakłócony, zatrzymuje się on w przełyku, szczelnie go wypełnia i powoduje jego rozdęcie. Zdarza się, że zalega tam jakiś czas, co powoduje jego fermentowanie. Przyczyną tych problemów jest najczęściej osłabienie sprawności mięśni przełyku, zamknięcie lub zwężenie światła przełyku, uszkodzenie zwieracza przy ujściu przełyku do żołądka oraz różnego rodzaju schorzenia o podłożu neurologicznym. Szkic pokazuje mechanizm powstawania tej dolegliwości. Postawienie diagnozy jest możliwe dzięki wykorzystaniu badania radiologicznego i endoskopowego. Leczenie polega na usunięciu przyczyny, co w praktyce nie jest łatwe, a czasem bywa nawet niemożliwe. Pozostaje jedynie nauczyć psa żyć z tą przypadłością i zminimalizować jej dolegliwość. Podstawą jest podawanie wysokoenergetycznej, skondensowanej karmy, co pozwala zredukować ilość podawanego pożywienia. Miskę z karmą należy stawiać jak najwyżej, tak, by szyja psa była maksymalnie wyciągnięta w górę. Chodzi o to że przełyk, który podczas jedzenia u czworonoga znajduje się normalnie w pozycji horyzontalnej, u chorego psa tworzy kieszeń w której zatrzymuje się pokarm. Dlatego chorego psa podczas jedzenia należy ustawić pionowo, bo to zmniejsza tendencję do zwracania posiłku. Zapobiega to także dostawaniu się pokarmu do dróg oddechowych. Przeglądając różne fora internetowe trafiłam na zdjęcia, jakie zamieściła właścicielka chorego na rozszerzenie przełyku border collie. Przeżyła ciężkie chwile, kiedy jej przyjaciel wydawał się już nie do uratowania, wszystko co zjadał natychmiast zwracał, chudł w oczach, ważył poniżej 8 kg, a jego pani nie ustawała w poszukiwaniu ratunku. Wreszcie go znalazła i podzieliła się swoim doświadzceniem z internautami. Jeśli więc ktoś ma taki sam problem - oto, co trzeba zrobić: Pies je oparty o wysoką szafkę na której stoi miska z jedzeniem. Żeby nie miał ochoty jej zrzucić, można ją unieruchomić wycinając odpowiedniej wielkości otwór w blacie. Natychmiast po jedzeniu jest prowadzony na tylnych łapach (przednie właścicielka trzyma w górze) do specjalnego zrobionego domowym sposobem "tronu", który pozwala mu utrzymać się w pionie przez 30 minut. To wystarczy, żeby pokarm znalazł się w żołądku. W miarę możliwości trzeba podzielić dzienną dawkę karmy na 2-3 porcje. Bywa również problem z wodą, którą właścicielka psa lekko zagęszcza żelatyną spożywczą. Minął rok od zdiagnozowania problemu, pies żyje, ma się dobrze, odzyskał swoją wagę i akceptuje wszystkie pomysły swojej pani, dzięki którym może wieść normalnie życie. Suczka Sayane jeździ nawet na wakacje i na wycieczki podczas których rolę "tronu" pełni dziecięcy fotelik samochodowy. Wygląda na bardzo zadowoloną. • Wymioty Wymioty są drugim po biegunce najczęściej występującym objawem choroby i to nie tylko przewodu pokarmowego ale także m. in. nerek, wątroby, trzustki, systemu nerwowego, chorób nowotworowych oraz praktycznie wszystkich chorób zakaźnych. Dlatego nigdy nie wolno ich lekceważyć, zwłaszcza jeśli towarzyszą im inne niepokojące objawy: podwyższona temperatura, biegunka i wyraźne pogorszenie samopoczucia. Wymioty mają na celu pozbycie się treści żołądkowej a jest to możliwe dzięki jednoczesnemu, skoordynowanemu działaniu systemu żołądkowo - jelitowego, mięśniowego oraz nerwowego. W trakcie wymiotów można wyraźnie odróżnić trzy fazy: objawy zwiastunowe, takie jak intensywne mlaskanie, przełykanie śliny, oblizywanie się, zaniepokojenie, które są na tyle widoczne, że często udaje się nam odciągnać psa w bardziej dogodne miejsce lub podłożyć mu worek foliowy: pies jest niespokojny, ślini się, zmienia miejsce, następują skurcze żołądka, przyspieszenie oddechu i pracy serca Napinanie się i świadome wywoływanie bardzo widocznych skurczów żołądka i przepony, umożliwiających zwrot treści pokarmowej wydalenie całej zawartości żołądka jednorazowo lub w kilku etapach, po czym następuje uspokojenie i pies wyczerpany wymiotami chce odpocząć i kładzie się w swoim legowisku Pies dość łatwo wymiotuje, bardzo często dzieje się to dlatego, że się przejadł, czymś zaksztusił, zjadł coś nieświeżego, czego instynktownie chce się pozbyć. Mamy wtedy do czynienia z działaniem samonaprawczym, zdarza się, że zwierzę odczuwające dyskomfort je trawę, która ma ułatwić wymiecenie z żołądka szkodliwego pokarmu lub jakichś przypadkowo połkniętych drobnych przedmiotów, które „leżą mu na żołądku”. Jeśli ma to charakter sporadyczny i pies zwymiotuje raz na jakiś czas, można to uznać za zwykłą niedyspozycję żołądkową spowodowaną błędem dietetycznym i nie zawracać sobie tym głowy. Ludziom w końcu też się to zdarza. Jeśli pies po zwymiotowaniu pokarmu wraca do zabawy i zdaje się o tym nie pamiętać, najprawdopodobniej problem mamy z głowy. Gdyby natomiast zdradzał objawy osłabienia lub złego samopoczucia, bezpieczniej będzie zastosować na wszelki wypadek 24 godzinną głodówkę, żeby stworzyć optymalne warunki do regeneracji i uspokojenia żołądka. Po upływie 6 godzin sytuacja powinna się wyklarować, jeśli pies nie wymiotuje można mu podać co 15-20 minut bardzo niewielkie ilości wody, żeby nie pobudzać go do wymiotów. Z jedzeniem lepiej się wstrzymać jeszcze kilka godzin i dopiero kiedy widać, że wszystko idzie w dobrym kierunku, można przygotować mu lekkostrawny posiłek złożony z rozgotowanego ryżu, marchewki i chudego drobiowego mięsa. Podajemy go psu następnie w małych ilościach, co kilka godzin, lekko podgrzany. Powtarzające się wymioty powinny skłonić właściciela do niezwłocznego zasięgnięcia porady lekarza weterynarii. Zadanie jakie przed nim stoi nie jest łatwe, bo lista chorób, które zaczynają się wymiotami jest bardzo długa. Wśród nich można wymienić: błędy dietetyczne spowodowane złą karmą, różne zatrucia pokarmowe, ciało obce w przewodzie pokarmowym, bakteryjne lub wirusowe infekcje przewodu pokarmowego, nieżyt żołądka, pasożyty jelitowe, choroby wątroby i nerek, zaburzenia hormonalne, różne choroby zakaźne, a także efekt podawania niektórych leków. W tej sytuacji każda dostarczona przez właściciela informacja na temat samopoczucia psa będzie dla lekarza na wagę złota i przyspieszy postawienie diagnozy oraz rozpoczęcie leczenia. Trzeba poczynić obserwacje w dwóch obszarach: Przewód pokarmowy kolor treści żołądkowej, obecność krwi, żółci częstotliwość wymiotowania obecność biegunki (kolor i zapach) odgłosy perystaltyki jelit Poza przewodem pokarmowym wzmożone pragnienie kaszel podwyższona temperatura częstotliwość oddawania moczu u suk etap cyklu hormonalnego dolegliwości bólowe osłabienie Lekarz powinien zostać poinformowany jeśli pies przyjmuje leki lub właściciel zauważył jakieś niepokojące objawy: szybsze zmęczenie, apatię, wyciek z nosa, narządów rodnych, masywne wypadanie sierści lub zmiany w zachowaniu. Najprawdopodobniej konieczne okaże się wykonanie dodatkowych badań, ale każda informacja pozwoli je zawęzić i odpowiednio ukierunkować. Działanie będzie zmierzać w dwóch kierunkach: powstrzymać wymioty, które powodują odwodnienie i osłabienie organizmu i znaleźć ich przyczynę. Ponieważ wymioty, zwłaszcza długotrwałe, powodują odwodnienie organizmu, leczenie rozpocznie się od nawodnienia organizmu i dostarczenia mu odpowiedniej ilości elektrolitów. Dalsze leczenie będzie miało na celu leczenie schorzenia, które jest przyczyną problemu. Wymioty mogą mieć dwojaki charakter: ostry, kiedy zaczynają się nagle i utrzymują kilka dni. Z tego rodzaju wymiotami mamy do czynienia w przypadku błędów dietetycznych, zatrucia, infekcji wirusowej i bakteryjnej, epilepsji, stosowania niektórych leków przewlekły, kiedy wymioty utrzymują się przez kilka tygodni lub miesięcy. Spowodowane są najczęściej nieżytem lub wrzodami żołądka, chorobami wątroby, trzustki i nerek oraz nowotworami. Rozróżnienie charakteru wymiotów zdecyduje o wyborze badań dodatkowych. Nie wolno z nimi zwlekać, bo choć wymioty same w sobie nie są chorobą, to informują, że w organiźmie naszego przyjaciela dzieje się coś niepokojącego.
Dlatego postanowiłem zgłębić ten temat i opisać możliwe przyczyny, abyście lepiej zrozumieli, dlaczego pies się ślini. Zapraszam do lektury! Przyczyny nadmiernej ślinotoku u psów. Nadmierne ślinienie się u psów może być spowodowane różnymi czynnikami. Oto niektóre z najczęstszych przyczyn: 1. Wzruszenie i podniecenie
Refluks u psa czyli patologiczne zarzucanie treści do żołądka i przełyku. Refluks u psa Czym jest refluks u psa?Czym różni się refluks u psa od choroby refluksowej?Anatomia górnego odcinka przewodu pokarmowegoRefluks u psa przyczynyNadżerki i wrzody żołądkaZapalenie przełykuKamica dróg żółciowychDlaczego żółć jest niebezpieczna?Refluks u psa objawyChoroby nowotworowe przełykuChoroby nowotworowe żołądkaRefluks u psa diagnostykaWywiad lekarskiBadanie kliniczneBadanie ultrasonograficzneBadanie radiologiczne przeglądoweBadanie radiologiczne kontrastoweBadanie endoskopoweRefluks u psa leczenieRefluks u psa dietaLeki stosowane w przypadku refluksu u psówLeki zobojętniające sok żołądkowy psaAntagoniści receptora histaminowegoInhibitory pompy protonowejSukralfatRefluks u psa rokowanie Czym jest refluks u psa? Refluks to stan, kiedy treść z dwunastnicy cofa się przez odźwiernik do żołądka, mówimy wtedy o refluksie dwunastniczo – żołądkowym (DGR), lub z żołądka do końcowej części przełyku. W drugim przypadku to refluks żołądkowo – przełykowy (GOR/GER). Niekiedy obie przypadłości występują jednocześnie i taką sytuację określa się mianem refluksu dwunastniczo – żołądkowo – przełykowego (DGER). U psów w górnym odcinku przewodu pokarmowego treść pokarmowa powinna być przesuwana w jednym kierunku – w kierunku jelit. W stanach patologicznych może dojść do sytuacji, kiedy mieszanina żółci, kwasów żółciowych i soku trzustkowego znajdujących się w dwunastnicy cofa się do żołądka, gdzie miesza się z sokiem żołądkowym zawierającym kwas solny i pepsynę, i może być zarzucana jeszcze wyżej, do przełyku. Czym różni się refluks u psa od choroby refluksowej? Samo patologiczne cofanie się treści zwane jest refluksem, natomiast pojawienie się zmian w tkankach oraz towarzyszących im objawów to już choroba refluksowa. Choroby refluksowe nazywamy analogicznie do odpowiadających im refluksów czyli: choroba refluksowa dwunastniczo – żołądkowa,dwunastniczo – żołądkowo – przełykowa,żołądkowo – przełykowa zwana chorobą refluksową przełyku. Granica pomiędzy refluksem a chorobą refluksową jest bardzo płynna i niekiedy trudno jednoznacznie określić czy występuje refluks u psa, czy raczej już choroba refluksowa u psa. Dodatkowo w jednym przypadku refluks u psa może stanowić przyczynę choroby, a w innym być tylko jednym z objawów całego zespołu zaburzeń. Przyjmuje się, że u człowieka występuje głównie refluks żołądkowo przełykowy i dwunastniczo żołądkowo przełykowy, natomiast u zwierząt, zwłaszcza u psów, mówi się przede wszystkim o refluksie dwunastniczo żołądkowym. Szukając informacji o refluksie można spotkać się także z pojęciem regurgitacji, które czasem mylnie stosowane jest jako synonim refluksu. Regurgitacja jednak to nasilony refluks u psa, w którym treść żołądkowa dociera aż do gardła, powodując kwaśny, nieprzyjemny smak lub uczucie nadmiernej ilości śliny w jamie ustnej. Anatomia górnego odcinka przewodu pokarmowego Przewód pokarmowy dzieli się na następujące odcinki: przełyk,żołądek,jelito cienkie,jelito grube,kanał odbytowy,odbyt. Jako, że w tym artykule omawiamy zagadnienia związane z refluksem, przybliżę budowę jedynie wybranych elementów wchodzących w skład układu pokarmowego. Początkowy odcinek przewodu pokarmowego stanowi przełyk wraz z żołądkiem. Przełyk jest rurowatą, rozciągliwą strukturą posiadającą trzy odcinki: część szyjną,część piersiową,część brzuszną. Dalej znajduje się żołądek, który jest rozszerzeniem przewodu pokarmowego o hakowatym kształcie, leży pomiędzy przełykiem i dwunastnicą. W tej części przewodu pokarmowego dochodzi do obróbki chemicznej treści pokarmowej pod wpływem soku żołądkowego. Psy mają żołądek typu prostego jednokomorowego, o pojemności od 0,6 litra u psów małych ras do nawet 8 litrów u psów ras bardzo dużych. Składa się on z trzech podstawowych części: wpustu,trzonu,odźwiernika. Wyróżniamy też dno żołądka i dwie krzywizny – mniejszą i większą. W błonie śluzowej żołądka znajdują się między innymi komórki okładzinowe produkujące kwas solny (HCl). Ważnym elementem tych komórek jest tzw. pompa protonowa. Protony to inaczej jony wodorowe (H+), pompa protonowa ma zdolność transportowania ich na zewnątrz komórki, gdzie po połączeniu z jonami chlorkowymi (Cl-) tworzą wydostający się do światła żołądka kwas solny. Poza trawieniem pokarmu, kwas solny obniża pH środowiska żołądka, które u psów wynosi około 1. Tak niskie pH ma działanie bakteriobójcze oraz aktywuje produkowany przez inne komórki żołądka – komórki główne – nieaktywny pepsynogen w aktywną, odpowiedzialną za trawienie białek, pepsynę. Odźwiernik z kolei przechodzi w początkową część jelita cienkiego – dwunastnicę, która następnie przechodzi w jelito czcze. To w dwunastnicy swoje ujścia mają przewody żółciowy i trzustkowy, a miazga pokarmowa miesza się z sokiem trzustkowym, żółcią oraz wydzieliną gruczołów jelitowych. Do prawidłowej pracy układu pokarmowego niezbędne są także, tak zwane gruczoły dodatkowe, czyli gruczoły ślinowe, wątroba i trzustka – to właśnie one są odpowiedzialne za produkcję żółci i soku trzustkowego. Trzustka jest gruczołem pełniącym funkcje zewnątrz- i wewnątrzwydzielnicze. Produkuje insulinę i glukagon – dwa hormony, których głównym działaniem jest regulacja poziomu glukozy we krwi. Enzymami trzustki są: trypsyna, amylaza i lipaza, są to enzymy niezbędne do trawienia skrobi, białek i tłuszczów i wchodzą w skład soku trzustkowego. Organ ten odpowiada także za produkcję płynu o wysokim stężeniu grup węglanowych, głównie wodorowęglanu sodu, służącego do neutralizacji kwasu solnego w obrębie dwunastnicy. Wątroba natomiast to największy gruczoł organizmu, który pełni wiele ważnych funkcji. Nie będę omawiać wszystkich, zaznaczę tylko, że komórki wątroby, hepatocyty, produkują żółć, transpontowaną przewodami żółciowymi do pęcherzyka żółciowego, gdzie jest magazynowana, a następnie przewodem żółciowym doprowadzana do dwunastnicy. Refluks u psa przyczyny Zarzucanie treści dwunastniczej do żołądka jest u psów zjawiskiem naturalnym, jeśli występuje sporadycznie, pojawia się w okresie pomiędzy posiłkami i nie jest związane z pojawieniem się zaburzeń w pracy lub strukturze przewodu pokarmowego. U zdrowego psa praca górnego odcinka przewodu pokarmowego polega na pełnej synchronizacji wszystkich narządów i układów biorących udział w pasażu treści pokarmowej. Mowa tu o gruczołach ślinowych, przełyku wraz z mięśniami zwieraczami przełyku, żołądku, odźwierniku, dwunastnicy, a także wątrobie z pęcherzykiem żółciowym oraz trzustce. Dzięki ich współpracy żadne z tkanek nie są uszkadzane. Chodzi tu głównie o błonę śluzową, a dokładnie o jej śluzówkę czyli najbardziej zewnętrzną warstwę. Stanowi ona naturalną barierę i chroni przełyk oraz żołądek przed samostrawieniem i uszkodzeniami. Swoje funkcje może pełnić poprzez specyficzną budowę anatomiczną błony śluzowej żołądka oraz dzięki jej właściwościom fizyko – chemicznym czyli różnicy potencjałów elektrycznych między częścią podstawną a światłem komórek nabłonka, a także od warstwy śluzu pokrywającego powierzchnię komórek nabłonkowych. Śluz powierzchniowy jest lepki, bogaty w wodorowęglany wytwarzane przez gruczoły właściwe żołądka i wykazuje zjawisko adherencji czyli bardzo silnego przylegania do powierzchni komórek nabłonkowych żołądka. Dzięki temu zapobiega potencjalnym uszkodzeniom błony śluzowej podczas trawienia lub stresu. Komórki nabłonka będące na powierzchni tworzą barierę, która jest nieprzepuszczalna dla kwasu żołądkowego, natomiast błona podstawna, czyli najgłębsza warstwa śluzówki, bierze udział w intensywnych procesach regeneracyjnych w przypadku pojawienia się nawet najmniejszego uszkodzenia. Kiedy jednak dochodzi do zaburzeń w pracy lub budowie któregoś z elementów tej skomplikowanej machiny stosunkowo szybko dochodzi do upośledzenia funkcjonowania pozostałych składowych i w konsekwencji ich uszkodzenia. Jednoznaczne przyczyny powstawania refluksów nie są dokładnie znane. Przypuszcza się, że wymienione niżej przyczyny odgrywają w tym procesie ważną rolę, jednak aby poznać zależność między tymi mechanizmami i zweryfikować patogenezę refluksu musimy jeszcze poczekać na dokładniejsze badania tego zagadnienia. Refluks u psa, jak już wspomniałam, poza samodzielną jednostką chorobową może być także objawem innych zaburzeń, stąd trudno określić co jest przyczyną, a co już konsekwencją pewnych zaburzeń. Dużą rolę w powstawaniu refluksu odgrywa zaburzona motoryka przewodu pokarmowego, na przykład pojawienie się migrujących skurczów antyperystaltycznych, to znaczy takich, które przesuwają treść pokarmową w przeciwną niż prawidłowo stronę. Mogą one wystąpić w przełyku w czasie wymiotów lub nudności. Na ich powstawanie prawdopodobnie ma wpływ układ cholinergiczny, regulujący między innymi pracę przewodu pokarmowego, oraz obniżanie wydzielania somatostatyny czyli hormonu hamującego wydzielanie peptydów żołądkowo – jelitowo – trzustkowych: gastryny,sekretyny,wazoaktywnego peptydu jelitowego,glukagonu i insuliny,a także pepsyny i kwasu solnego w żołądku oraz enzymów trzustkowych. Zaburzona perystaltyka może się nasilać także poprzez tworzący się niekiedy odwrócony gradient ciśnień w świetle przewodu pokarmowego tak, że treść dwunastnicy lub żołądka cofa się z miejsca o wyższym ciśnieniu do rejonu o ciśnieniu niższym. Inną przyczyną refluksu może być relaksacja zwieracza umożliwiająca swobodny przepływ treści. Przy refluksie dwunastniczo – żołądkowym chodzi o odźwiernik, natomiast przy refluksie żołądkowo – przełykowym o dolny zwieracz przełyku. Przyjmuje się, że skurcze antyperystaltyczne częściej są przyczyną refluksu dwunastniczo – żołądkowego, natomiast różnice ciśnień i nieprawidłowe funkcjonowanie zwieraczy odpowiadają za wystąpienie refluksu żołądkowo – przełykowego. W przypadku refluksu dwunastniczo – żołądkowego dodatkowo możemy wskazać jeszcze kilka przyczyn jego wystąpienia. Może dojść do zmniejszenia częstotliwości skurczów perystaltycznych lub do zmniejszenia siły tych skurczów co prowadzi do zwolnienia opróżniania żołądka. Przyczyną tego refluksu mogą być też nieprawidłowości w budowie lub zaburzenia czynności zwieracza odźwiernika. Natomiast inną przyczyną refluksu żołądkowo – przełykowego może być też przepuklina wślizgowa rozworu przełykowego. Jest to zaburzenie polegające na przemieszczeniu się brzusznej części przełyku i/lub żołądka do klatki piersiowej poprzez rozwór przełykowy przepony czyli poprzez otwór w przeponie, przez który przełyk przechodzi przez klatkę piersiową do jamy brzusznej. Prowadzi to do upośledzenie działania dolnego zwieracza przełyku co sprzyja cofaniu się treści z żołądka. Przepuklina ta może być wrodzona lub nabyta. Przepuklina wrodzona może być spowodowana zaburzeniami w okresie rozwoju zarodkowego, natomiast do przepukliny nabytej mogą doprowadzić przewlekłe wymioty, zaburzenia obturacyjne dróg oddechowych albo uraz. Predysponowane do tego zaburzenia są psy ras: shar pei,chow chow,buldogi angielskie,buldogi francuskie. Żołądkowo – przełykowy refluks u psa może pojawiać się także wskutek zastosowania znieczulenia ogólnego, ponieważ większość środków znieczulających oraz atropina, obniżają napięcie dolnego zwieracza przełyku. Według badań naukowych od 10 do 55 procent psów poddanych zabiegom ortopedycznym, u których nie stwierdzono żadnych zaburzeń ze strony układu pokarmowego, występował przejściowy refluks u psa w okresie okołooperacyjnym. Niekiedy pojawienie się refluksu obserwuje się także u pacjentów, którzy cierpią na inne choroby, takie jak nadżerki lub wrzody żołądka, zapalenie przełyku czy kamica żółciowa, przy czym nie zawsze wiadomo co w danym przypadku jest przyczyną, a co skutkiem. Nadżerki i wrzody żołądka Powierzchniowy ubytek nabłonka i błony śluzowej niesięgający do warstwy mięśniowej błony śluzowej nazywa się nadżerką. Z czasem ubytek pogłębia się, uszkadza warstwę mięśni, a także naczyń krwionośnych i tworzy się wrzód. Jako przyczyny wystąpienia wrzodów żołądka podaje się dwa mechanizmy: Osłabienie zdolności ochronnej tak zwanej bariery nasilenia działania czynników agresji. Do czynników agresji należą kwas solny, pepsynogen, toksyny produkowane przez drobnoustroje lub inne substancje, które mogą się dostać do żołądka. Na powstawanie wrzodów mogą mieć wpływ także zmiany ogólnoustrojowe, takie jak: mocznica,posocznica,wstrząs hipowolemiczny,przewlekła anemia,hiperkalcemia,zaburzenia czynności wątroby,jak również zaburzenia motoryki żołądka i związane z tym cofanie się treści dwunastniczej do żołądka. Objawy choroby wrzodowej u psów są bliźniaczo podobne do tych pojawiających się przy chorobie refluksowej, a także wrzodom żołądka może towarzyszyć refluks u psa, dlatego aby postawić ostateczną diagnozę konieczna jest wizyta u lekarza weterynarii. Zapalenie przełyku Jest to choroba, która może mieć wiele przyczyn. Podczas jej przebiegu zmiany zapalne obejmują najczęściej błonę śluzową, rzadziej błonę podśluzową i mięśniową. Przyczyny zapaleń przełyku u psa to: refluks u psa żołądkowo – przełykowy,refluks u psa dwunastniczo – żołądkowy,choroby przebiegające z ostrymi lub przewlekłymi wymiotami,czynniki fizykochemiczne, takie jak substancje drażniące, żrące,ciała obce,czynniki zakaźne. Zmiany mogą dotyczyć części szyjnej, części piersiowej lub całego przełyku. Najczęściej jednak występują w części piersiowej, w okolicy dolnego zwieracza przełyku. Objawy kliniczne uzależnione są od nasilenia zmian oraz choroby podstawowej. Najczęściej stwierdza się: ulewanie,wymioty,nadmierne ślinienie,częste przełykanie,zmniejszony apetyt lub jego brak,nieprzyjemny zapach z jamy ustnej,utrudnione połykanie,bolesne połykanie. W przypadku zmian niewielkiego stopnia przebieg choroby może być bezobjawowy. Kamica dróg żółciowych Obecność kamieni w pęcherzyku żółciowym określa się mianem kamicy pęcherzyka żółciowego. Kamienie żółciowe są rzadko spotykane u małych zwierząt i często ich występowaniu nie towarzyszą objawy kliniczne, natomiast jeśli się pojawiają to pod postacią: wymiotów,braku apetytu,żółtaczki,apatii. Za przyczynę powstawania kamieni żółciowych uważa się: obecność zmian zapalnych i pozapalnych w drogach żółciowych,zastój żółci,zaburzenia w przemianie materii,inwazję glisty psiej. Przypuszcza się, że samoistnie występująca jedna z podanych przyczyn nie jest w stanie spowodować powstanie złogów czy kamieni, musi zaistnieć jednocześnie kilka z nich. Dodatkowo sporadyczne występowanie kamicy żółciowej u psów wynika prawdopodobnie z niższego stężenia cholesterolu oraz wyższej koncentracji substancji rozpuszczających cholesterol i czynników przeciwdziałających wytrącaniu węglanu wapnia w żółci. Dlaczego żółć jest niebezpieczna? Składniki żółci umownie możemy podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich obejmuje te odpowiadające za wykonywanie zadań żółci w organizmie, należą do nich tak zwane stałe składniki żółci, inaczej składniki podstawowe. Występują one w żółci w mniej więcej stałym stężeniu i są to przede wszystkim: woda, kwasy żółciowe, fosfolipidy, podstawowe elektrolity (HCO3 -, Na+, K+, Cl-), częściowo także barwniki żółciowe. Do drugiej grupy można zaliczyć substancje, których zawartość w żółci znacznie się waha lub jest okresowa. Związki te znajdują się w żółci na ogół w stosunkowo niewielkich ilościach i nie mają większego znaczenia w procesach trawiennych w dwunastnicy. Kwasy żółciowe są detergentami czyli substancjami powierzchniowo czynnymi mającymi zdolność zmniejszania napięcia powierzchniowego roztworów, dzięki temu umożliwiają działanie lipazie trzustkowej – enzymu odpowiedzialnego między innymi za trawienie tłuszczów w jelicie. Drugim składnikiem żółci są barwniki żółciowe, które mają znaczenie diagnostyczne – między innymi odkładają się w błonie śluzowej żołądka inkrustując ją i nadając jej charakterystyczne, pomarańczowe zabarwienie; odpowiedzialne są także za charakterystyczną, pomarańczową barwę wymiotów. Bardzo ważną właściwością kwasów żółciowych jest możliwość uszkodzenia błon komórkowych i zakończeń nerwowych, nie tylko w żołądku czy przełyku, ale także w jelitach, jeśli znajdą się w nich bez treści pokarmowej. Napływ żółci do żołądka powoduje zmiany w budowie błony śluzowej żołądka doprowadzając do znacznego zmniejszenia ilości śluzu i degeneracji komórek nabłonka. Zmiany te pojawiają się po upływie od 3 do 6 miesięcy ciągłego kontaktu komórek wyścielających żołądek z żółcią i innymi składnikami treści dwunastnicy. Objawy refluksu dotyczą głównie górnego odcinka przewodu pokarmowego (jama ustna, gardło, zwieracz gardła, górny odcinek przełyku) i występują w postaci: uczucia pieczenia w żołądku,nudności,wymiotów,bólów klatki piersiowej i okolicy nadżołądkowej,odłykania,uczucia pełności w okolicy żołądka. Zwierzę może kaszleć, odkrztuszać pienistą wydzielinę i odbijać gazy. Przy zaawansowanym zapaleniu żołądka może pojawić się spadek apetytu, a w konsekwencji spadek masy ciała. Wymioty mogą pojawiać się rano, na czczo, lub w ciągu dnia, między posiłkami. Często zawierają duże ilości śluzu i przyjmują żółtawo – pomarańczową barwę na skutek obecności żółci. Po zwróceniu nadmiaru żółci samopoczucie psa znacząco się poprawia. Jeśli Twój pies zachowuje się inaczej niż zazwyczaj, przyjmuje nienaturalne pozycje, wyje lub piszczy, nie chce jeść lub je mniej, wokalizuje podczas jedzenia, często przełyka, więcej się ślini, ulewa lub wymiotuje – nawet sporadycznie – koniecznie zabierz go do lekarza weterynarii. Łatwym do zauważenia objawem są nudności, które u zwierząt wyrażają się poprzez charakterystyczne poruszanie językiem i mlaskanie. Różnorodność objawów jest więc bardzo duża, a oprócz górnego odcinka przewodu pokarmowego, dodatkowo zmiany mogą pojawić się także w jamie nosowej, zatokach nosowych, krtani, trąbce słuchowej Eustachiusza, uchu środkowym i płucach. W jamie ustnej można zaobserwować uszkodzenie szkliwa zębowego lub paradontozę, a ze strony układu oddechowego: wyciek z nosa,charczenie,chrypkę,kaszel,przekrwienie,może się też rozwijać astma, zapalenie oskrzeli i zapalenie płuc. Czasem objawy mogą pozostać niezauważone przez właściciela, zwłaszcza, że mogą się wyrażać w różny, często niespecyficzny sposób. Początkowo są słabo widoczne i dopiero wraz z postępem choroby stają się łatwiejsze w zaobserwowaniu. Choroba refluksowa jest najczęstszą przyczyną zapaleń przełyku oraz żołądka. Może prowadzić także do nadżerek oraz wrzodów żołądka i przełyku, bliznowatości przełyku czyli zastąpieniu zdrowej błony śluzowej wyścielającej przełyk twardą, włóknistą tkanką, która zwęża światło przełyku. Zwężenie to powoduje silną bolesność podczas przełykania i po jedzeniu, pojawiają się trudności z połykaniem najpierw twardych, a następnie również miękkiego pokarmu i płynów, zwierzę nadmierne się ślinieni, wymiotuje po jedzeniu i chudnie. Przy nieleczonej chorobie refluksowej wystąpić również tak zwany przełyk Barretta czyli zmiany w budowie komórek nabłonka wyścielającego przełyk. Prawidłowo przełyk pokryty jest nabłonkiem wielowarstwowym płaskim nierogowaciejącym, jednak poprzez długotrwałe oddziaływanie na niego substancji drażniących zawartych w zarzucanej z żołądka treści zostaje on zastąpiony poprzez nabłonek walcowaty typu żołądkowego lub jelitowego. Przy tego typie zmianach poza znacznym nasileniem się objawów pies może wykazywać także duszność. Przewlekła, nieleczona choroba refluksowa może w konsekwencji prowadzić do choroby nowotworowej zarówno żołądka jak i przełyku. Choroby nowotworowe przełyku Nowotwory przełyku występują bardzo rzadko, stanowią one mniej niż 0,5% wszystkich nowotworów u psów. Zmiany najczęściej rozwijają się u psów starszych, z jednakową częstością u obu płci, bez wyraźnej predylekcji rasowej. Do najczęściej stwierdzanych nowotworów przełyku należą: raki płaskonabłonkowe,różne rodzaje mięsaków – mięśniaki gładkokomórkowe mięsakowe, włókniakomięsaki,kostniakomięsaki. Niekiedy przełyk może być wtórnie zajęty przez rozrastające się zmiany rozwijające się w sąsiadujących z nim narządach, takich jak tarczyca, grasica czy serce. Objawy kliniczne nowotworów przełyku u psów są konsekwencją zwężenia, a następnie zatkania światła narządu przez rozwijający się guz. Manifestują się one zazwyczaj: brakiem apetytu,osłabieniem,trudnościami w przełykaniu, czemu często towarzyszy silna bolesność. Zwierzę obficie się ślini, często także pojawia się nieprzyjemny zapach z jamy ustnej. Niekiedy obserwuje się zaburzenia oddechowe, które mogą być wynikiem zachłystowego zapalenia płuc. Czasami stwierdza się u psa gorączkę i obrzmienie w okolicy szyi. Typowym i najczęściej stwierdzanym objawem klinicznym są przewlekłe wymioty, które pojawiają się w czasie pobieraniu pokarmu i płynów; niekiedy obserwuje się regurgitację. Przewlekłe wymioty w szybkim tempie prowadzą do zmniejszenia masy ciała i wyniszczenia. Choroby nowotworowe żołądka W gabinecie weterynaryjnym coraz częściej spotyka się pacjentów cierpiących na choroby nowotworowe, a spośród wszystkich zwierząt domowych psy są gatunkiem, u których występują najczęściej. U zwierząt nowotwory żołądka występują stosunkowo rzadko, stanowią około 1% wszystkich przypadków onkologicznych. Najczęściej lokalizują się w okolicy odźwiernika. Według statystyk dotykają one częściej samców niż u samic. Nie ma jednoznacznych badań, które wskazywałyby na predyspozycje rasowe, chociaż naukowcy zwracają uwagę na częstsze ich występowanie u: west highland white terrierów,owczarków niemieckich,owczarków belgijskich,owczarków szkockich,a także beagle. Większość opisywanych nowotworów żołądka ma charakter złośliwy, z czego 60-70% stanowią gruczolakoraki. Rzadziej diagnozuje się mięśniaki gładkokomórkowe mięsakowe, chłoniaki, plazmocytomy pozaszpikowe i włókniakomięsaki. Z reguły pojawiają się u psów pomiędzy 8 a 9 rokiem życia, często dają przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych, wątroby i płuc przez co rokowanie jest niepomyślne. Nowotwory żołądka w wielu przypadkach dają objawy kliniczne zbliżone do tych, które pojawiają się w przebiegu nowotworów przełyku. Z racji tego, że nie są specyficzne zazwyczaj rozpoznanie stawia się, gdy proces chorobowy jest już bardzo zaawansowany i rokowanie jest niepomyślne. W przebiegu zaawansowanej choroby nowotworowej, ale także innych schorzeń przewodu pokarmowego jak na przykład wrzodów żołądka, może pojawić się krwawienie. Pojawiające się wtedy wymiociny mogą być podbarwione świeżą krwią, ale częściej mają charakter fusowaty – krew w żołądku zostaje ścięta przez kwas solny. Innym objawem powiązanym z krwawieniem jest bladość błon śluzowych i smoliste, czarne stolce, którym barwę również nadaje krew, na którą działały kwas żołądkowy i enzymy trawienne. Warto pamiętać, że świeża krew w kale psa pochodzi z końcowego odcinka przewodu pokarmowego, a nie żołądka. Refluks u psa diagnostyka Diagnostyka w kierunku rozpoznania choroby refluksowej przełyku psa Rozpoznawanie chorób przełyku i żołądka opiera się najczęściej na informacjach uzyskanych z: wywiadu lekarskiego,wyników badania klinicznego,badania ultrasonograficznego (USG),badania rentgenowskiego (RTG) przeglądowego,badania RTG kontrastowego,badania endoskopowego. Badania te nie są badaniami zastępczymi czy konkurencyjnymi, ale wzajemnie się uzupełniającymi. Dodatkowo wykonuje się badania krwi, które w przypadku refluksu niezbędne są do podania premedykacji i ewentualnego znieczulenia ogólnego, a następnie przeprowadzenia badań dodatkowych, ponieważ sam refluks u psa nie wpływa istotnie na parametry krwi. Wywiad lekarski Wywiad lekarski jest podstawą każdej diagnozy, dlatego bardzo ważne jest, żeby z lekarzem weterynarii rozmawiać szczerze. Warto wcześniej przygotować odpowiedzi na pytania takie jak: jakie niepokojące objawy pojawiły się u Twojego zwierzaka, jeśli podejrzewasz refluks u psa koniecznie zajrzyj do akapitu, gdzie opisałam objawy refluksu u psów i zastanów które z nich u niego występują;kiedy je zaobserwowałeś;czy zmieniło się ich nasilenie, na przykład czy wymioty pojawiają się częściej;czy stosowałeś jakieś leki;czy pies przyjmuje leki na stałe;czy w ostatnim czasie zmieniałeś karmę;czy w domu masz inne zwierzęta i czy u nich też pojawiły się jakieś niepokojące symptomy. Im więcej informacji, tym łatwiej lekarzowi weterynarii postawić wstępne rozpoznanie, ustalić diagnostykę różnicową czyli listę chorób, które objawiają się w podobny sposób i określić jakie badania należy wykonać, aby wstępne rozpoznanie potwierdzić bądź wykluczyć. Badanie kliniczne Podczas badania klinicznego lekarz sprawdza stan błon śluzowych i skóry oraz narządów i węzłów chłonnych dostępnych do badania wizualnego i palpacyjnego. Ocenia czy zwierzę nie jest odwodnione, nie ma widocznych oznak anemii lub żółtaczki, ocenia stan jamy ustnej. Mierzy także temperaturę, tętno i liczbę oddechów. Pozostałe badania wykonuje się na czczo. Zaleca się, aby zwierzęta nie dostawały jedzenia przez 24 godziny, a wody do picia przez sześć godzin. Zwracanie treści pokarmowej po podaniu premedykacji może spowodować uduszenie pacjenta lub rozwinięcie zachłystowego zapalenia płuc. Dodatkowo jej obecność wyraźnie ogranicza pole widzenia, uniemożliwiając przeprowadzenie badania. Ograniczenie podawania płynów zapobiega powstawaniu tak zwanego jeziorka żołądkowego, które utrudnia obserwację błony śluzowej tego narządu, zwłaszcza podczas endoskopii. Dodatkowym utrudnieniem mogą być pęcherzyki powietrza, których obecność również zostaje zminimalizowana przez krótkotrwałą głodówkę. Badanie ultrasonograficzne Jest to badanie nieinwazyjne, dlatego większość zwierząt pozwala na wykonanie tego badania bez podawania leków uspokajających. Najczęściej wymagane jest jednak dokładne wygolenie sierści na brzuchu. Dzięki badaniu ultrasonograficznemu można ocenić budowę i grubość ściany żołądka i jelit, ewentualną obecność nadżerek i ubytków w błonie śluzowej oraz motorykę przewodu pokarmowego. Ocenia się także budowę i wielkość innych narządów jamy brzusznej. Obraz ściany przewodu pokarmowego w badaniu ultrasonograficznym składa się z pięciu warstw. Przy zapaleniu żołądka towarzyszącemu refluksowi jego ściana ulega pogrubieniu, a jego warstwowa budowa zatarciu. Badanie radiologiczne przeglądowe Badanie radiologiczne wykonuje się w premedykacji czyli po podaniu leków uspokajających. Podczas tego badania można ocenić wielkość, kształt i położenie narządów wewnętrznych jamy brzusznej. Badanie radiologiczne kontrastowe Badanie radiologiczne kontrastowe polega na podaniu środka cieniującego do przewodu pokarmowego. RTG kontrastowe służy do oceny czasu pasażu jelitowego, perystaltyki, powierzchni błony śluzowej i zawartości przewodu pokarmowego, a także rozpoznawania zwężeń i niedrożności jelit, w tym ciał obcych i guzów. Badanie endoskopowe Badanie endoskopowe przełyku nazywamy ezofagoskopią, żołądka gastroskopią, natomiast dwunastnicy duodenoskpią. Jest to badanie wykonywane w znieczuleniu ogólnym. Badanie to umożliwia przeprowadzenie panendoskopii, tj. wziernikowania przełyku, żołądka, dwunastnicy i jelita czczego. Umożliwia ocenę stanu błony śluzowej, jej powierzchni, koloru, ewentualnej obecności nadżerek, przekrwień, płynów, żółci, zalegającej treści pokarmowej. Jeśli po zastosowanej głodówce stwierdzi się obecność zalegającej treści pokarmowej, zwłaszcza z domieszką żółci, podejrzewa się zaburzenia motoryki przedniego odcinka przewodu pokarmowego. Przy refluksie dodatkowo widoczne będzie przekrwienie błony śluzowej przełyku i/lub jelit, pogrubienie błony śluzowej, mogą pojawić się także wybroczyny i nadżerki. Podczas takiego badania można pobrać wycinek do badań histopatologicznych, które oceniają zmiany w budowie komórek błony śluzowej żołądka i/lub przełyku. Zarówno badanie rentgenowskie, jak i endoskopowe są badaniami bezpiecznymi. Powikłania po nich zdarzają się niezwykle rzadko, u części badanych obserwuje się objawy ze strony układu oddechowego oraz sercowo – naczyniowego wynikające w głównej mierze z przeprowadzonego znieczulenia ogólnego. Mogą wystąpić objawy niedotlenienia czy zachłystowe zapalenie płuc. Po badaniu endoskopowym zdarzają się różnego rodzaju infekcje, przede wszystkim zapalenia gardła, związane z manipulacją endoskopem. Najrzadszym powikłaniem jest przebicie ściany przewodu pokarmowego, związane głównie z przewlekłymi stanami zapalnymi czy owrzodzeniami. Pacjenci z zaburzeniami krzepnięcia również należą do grupy zwiększonego ryzyka powikłań pozabiegowych. Należy jednak raz jeszcze podkreślić, że badania te są zabiegami bezpiecznymi, a informacje jakie dzięki nim uzyskamy wiele wnoszą zarówno do postawienia diagnozy, jak i do opracowania skutecznej terapii. Refluks u psa leczenie Refluks u psa dieta Dieta jest podstawą leczenia refluksu oraz innych chorób przewodu pokarmowego. Należy podawać karmy lekkostrawne, gotowe karmy weterynaryjne typu gastrointestinal, zalecone przez lekarza weterynarii lub dobrze zbilansowane jedzenie gotowane. Trzeba zaznaczyć, że samodzielne gotowanie posiłków jest skomplikowane i skomponowanie jadłospisu tak, aby zaspokoiło wszystkie potrzeby żywieniowe psa najczęściej wymaga konsultacji z dietetykiem weterynaryjnym. Dodatkowo bardzo ważne jest dzielenie dawki dziennej pokarmu na kilka mniejszych porcji. Zaleca się stosowanie naparu i/lub odwaru z siemienia lnianego, który działa powlekająco i ochronnie na błonę śluzową przewodu pokarmowego. Daje bardzo dobre efekty i można go stosować zarówno leczniczo jak i profilaktycznie. Leki stosowane w przypadku refluksu u psów Wszystkie leki należy podawać wyłącznie z przepisu lekarza weterynarii, w dawkach przez niego określonych. Leki zobojętniające sok żołądkowy psa Leki zobojętniające sok żołądkowy zawierają nierozpuszczalne sole, dlatego nie mają działania ogólnego. Ich wpływ na pH treści żołądka jest niezbyt silny i krótkotrwały, dlatego uważa się, że są mało skuteczne w przypadku choroby refluksowej żołądka i przełyku w porównaniu z innymi lekami przez co nie są stosowane w weterynarii. Antagoniści receptora histaminowego Antagoniści receptora histaminowego, w tym cymetydyna, famotydyna i, stosowana do niedawna lecz już wycofana, ranitydyna, hamują wydzielanie kwasu żołądkowego poprzez blokowanie receptorów w komórkach okładzinowych żołądka. Leki te podaje się raz lub dwa razy dziennie, mogą być podawane niezależnie od pory posiłków. Według badań mają słabsze działanie w leczeniu choroby zapalenia refluksowego przełyku w porównaniu z inhibitorami pompy protonowej. Połączenie antagonistów receptora histaminowego z inhibitorami pompy protonowej może zmniejszać skuteczność tych drugich. Inhibitory pompy protonowej Inhibitory pompy protonowej, w tym omeprazol, pantoprazol, esomeprazol i lanzoprazol, mają dłuższe działanie niż leki zobojętniające sok żołądkowy lub antagoniści receptora histaminowego, a efekt maksymalny jest osiągany 2 – 4 dni po podaniu. Należy je podawać 30 minut przed jedzeniem, dwa razy dziennie. Długotrwałe stosowanie powinno być ograniczane. Do najczęstszych powikłań związanych z podawaniem inhibitorów pompy protonowej należą biegunka i dysbioza jelitowa. Sukralfat Sukralfat jest solą kompleksową, która działa poprzez tworzenie stabilnych połączeń z białkami w miejscach uszkodzenia błony śluzowej układu pokarmowego. Lek nie daje dobrych efektów w weterynarii, skuteczniejsze działanie uzyskuje się, kiedy podaje się go w postaci zawiesiny, a nie tabletek. Badania u ludzi pokazują, że ograniczenie produkcji kwasu może zmniejszyć ryzyko zapalenia przełyku wtórnego do choroby refluksowej przełyku i żołądka. Inhibitory pompy protonowej nie zapobiegają wprawdzie refluksowi żołądkowemu u psów, mogą jednak zwiększyć pH refluksu i dzięki temu zapobiec powstawaniu uszkodzeń. Refluks u psa rokowanie Choroba refluksowa rokowanie Rokowanie zależy od stopnia zaawansowania zmian w tkankach w momencie postawienia diagnozy. Przy szybko zdiagnozowanych i odpowiednio leczonej chorobie refluksowej objawy szybko ustępują i najczęściej problemy, przynajmniej czasowo, ustają. Zdarza się, że dochodzi do ich nawrotów, zależy to od przyczyny refluksu, jednak świadomy właściciel jest w stanie szybko zauważyć niepokojące zmiany i szybko zareagować. W takich sytuacjach powikłania zdarzają się ekstremalnie rzadko. Przy późno wykrytym refluksie, który zdążył doprowadzić już do poważnych zmian, rokowanie jest ostrożne lub niepomyślne. Dużą rolę odgrywa rodzaj powikłań, z którymi trzeba się zmierzyć. Część z nich, takich jak przewlekły stan zapalny, wymaga dłuższego leczenia, ale daje szansę na powrót do zdrowia. Przy powikłaniach w postaci nowotworów czy silnych zwężeń przełyku różnego tła rokowanie zawsze będzie złe. Podsumowanie Refluks u psa lub choroba refluksowa to stany, których nie można lekceważyć. Początkowo choroba refluksowa i refluks u psa mogą przebiegać bezobjawowo lub wyrażać się w łatwy do przeoczenia sposób. Z czasem, nieleczone, refluks u psa powoduje duży dyskomfort, a następnie wręcz cierpienie zwierzęcia. Choroba refluksowa i refluks u psa objawiają się w sposób mało charakterystyczny, dlatego na podstawie samej obserwacji psa nie można postawić jednoznacznej i pewnej diagnozy. Zawsze niezbędny jest szereg badań dodatkowych i konsultacja z lekarzem weterynarii. Nie warto z nią zwlekać, aby nie doprowadzić do groźnych powikłań i nie narażać pupila na ból. Jeśli etiologia refluksu jest poznana, należy, jeśli to możliwe, wyeliminować czynnik odpowiedzialny refluks u psa. Leczenie farmakologiczne refluksu u psa zalecone przez lekarza weterynarii stosuje się okresowo, natomiast zmiana diety i stylu żywienia musi zostać wprowadzona na stałe. Jakie są najczęstsze przyczyny refluksu u psa? Najczęstsze przyczyny refluksu u psa to nieprawidłowości w budowie lub zaburzenia czynności zwieracza odźwiernika, przepuklina wślizgowa rozworu przełykowego, zastosowanie znieczulenia ogólnego, nadżerki i wrzody żołądka, zapalenie przełyku, kamica dróg żółciowych. Które rasy najczęściej cierpią na nowotwory żołądka?Gdy staniemy, agresywny pies najprawdopodobniej straci nami zainteresowanie. Jeśli nadal zachowuje się wrogo, postójmy chwilę, żeby się uspokoił. Możemy “zwiększyć swoje rozmiary” biorąc ręce pod boki. Stójmy jednak na wszelki wypadek przodem. Nie krzyczmy, niczym nie wymachujmy.
Dobry wieczór, od około miesiąca, może troszkę dłużej, mój pies codziennie nad ranem/wcześnie rano mlaszcze. Zwykle ma to miejsce między 4. 00 a 6. 00 rano, pies się oblizuje, kłapie pyskiem, ogółem mlaszcze. Robi to na tyle głośno, że mnie budzi, nawet jeśli akurat śpi w innym pomieszczeniu. Jego dziąsła są wtedy bardzo suche i gumowate, nie czuć nieprzyjemnego zapachu. Ma dostęp do wody, ale nie chce pić - choć kiedy już uda mi się go przekonać do wypicia odrobiny wody, mlaskanie ustaje. Byłam z nim u weterynarza, który nie stwierdził żadnych zmian w pysku, żadnej infekcji, podrażnienia. Przepisał bioprotect oraz famogast, ponieważ podejrzewał nadkwasotę. Pies brał te środki, ale poprawy nie było. Pies ma 16 miesięcy, jest mieszańcem rodezjana, ma bardzo wrażliwy przewód pokarmowy, źle znosi zmiany karmy, po zjedzeniu czegokolwiek innego niż swoja karma zwykle ma wzdęcia i gazy oraz czasami rzadszy stolec. Obecnie je brit premium, załatwia się prawidłowo. Jest żywy, aktywny, chętny do zabawy, tylko to mlaskanie mnie niepokoi. Trzeba się zastanowić czy problem nie zaczął sie wraz z sezonem grzewczym. Często gdy śpimy (zarówno my jak i nasze psiaki) produkcja śliny jest zmiejszona przaz co błony śluzowe mogą wysychać. Gdy psiak się budzi ma suchość w jamie ustnej i dlatego zaczyna mlaskać. Kaloryfery i inne urządzenia grzejące wysuszają dodatkowo powierrzę co jeszcze bardzie sprzyja wysychaniu bołon śluzowych. Proszę zwrócić też uwagę czy pies w trakcie snu oddych przez nos czy jamę ustną. Możn również pwoiesić mokre ręczniki na grzejnikach co zwiększy wilgotność powietrza. Pozdrawiam
Moja dotąd tryskająca wigorem i niesamowitą radością 9-letnia bokserka nagle od ok. 5 dni stała się osowiała. Nie chce biegać po podwórku z innymi naszymi psami. Siedzi na swoim posłaniu ze spuszczoną głową, nie chce się położyć (kładzie się , kiedy naprawdę już nie ma sił siedzieć ), ponadto kiedy stoi lub kiedy wyjdzie ze mną na podwórze, idzie chwilkę prosto a
Choroba lokomocyjna Doskonale znana wielu ludziom, choroba lokomocyjna występuje niestety również u psów. Jest to nietolerancja transportowa, która objawia się w bardzo charakterystyczny sposób: pies ślini się, krztusi, ziewa, mlaska, oblizuje nos, przełyka ślinę i wymiotuje. Często występuje drżenie całego ciała lub przyspieszone bicie serca. Wyraźnie widać, że źle się czuje, jest osowiały i apatyczny. Bywa też, że jest nadmiernie pobudzony. Choroba występuje w miarę często, bo aż u około 15 % dorosłych psów i jest bardzo poważnym problemem dla ich właścicieli, zwłaszcza, jeśli bardzo lubią weekendowe wycieczki za miasto lub dalekie wakacyjne podróże. To, że szczenię źle toleruje jazdę samochodem, nie jest jeszcze powodem do zmartwienia, bo przeważnie mija to z wiekiem, w miarę jak się z nim oswoi i nabierze do niego zaufania. Niestety zdarza się, że pies zrazi się do niego już podczas pierwszej podróży od hodowcy do przyszłego domu. Zamiast być na czczo, zostanie przed podróżą solidnie nakarmiony, a potem jego nowy opiekun zafunduje mu slalom między samochodami, obfitujący w nagłe przyspieszenia i ostre hamowania. Wszystko to przy akompaniamencie krzyków i głośnej muzyki. Psem rzuca na wszystkie strony, jest w stresie, nie może utrzymać równowagi. Kończy się to przeważnie wymiotami, które z chorobą lokomocyjną nie mają wprawdzie nic wspólnego, ale w psychice psa taka podróż potrafi zostawić uraz na całe życie. Warto o tym pamiętać, bo wymazanie tego rodzaju doświadczeń nie jest łatwe a czasem, nawet mimo dużych wysiłków, niemożliwe. Pierwsze objawy choroby lokomocyjnej pojawiają się zazwyczaj już u szczeniąt, ale zdarza się też, że dopiero w późniejszym wieku. Choć powszechnie uważa się, że jest to problem na całe życie, potrafi nagle, bez wyraźnego powodu, zniknąć. Przyczyny choroby mogą być różne. W przypadku szczeniąt, bardzo istotną rolę odgrywa naturalny w tym wieku niedorozwój ucha wewnętrznego, które jest głównym ośrodkiem równowagi. Podczas ostrej jazdy, do której często dołączają się wstrząsy spowodowane dziurami, wybojami i nierównością drogi, do mózgu psa wysyłane są sygnały, które wywołują złe samopoczucie. Pies wpada w stres, zwłaszcza, jeśli już wcześniej miał w tej materii jakieś złe doświadczenia. Najpierw pojawia się ślinienie, dyszenie i nerwowe przełykanie, które są zazwyczaj objawem nudności, potem wyraźny niepokój, nadpobudliwość i drżenie zwiastujące wymioty. Najczęściej jednak choroba ma podłoże emocjonalne i jest związana ze złym doświadczeniem i lękiem przed jazdą samochodem. To powoduje, że podróż wiąże się u psa z dużym stresem. Dlatego szczególnie ważne jest jak najwcześniejsze oswojenie go z samochodem, przyzwyczajenie do jazdy i wyrobienie pozytywnych skojarzeń. Pies musi uwierzyć, że może się w nim czuć bezpiecznie, a zanim się to odczucie utrwali, na zakończenie każdej podróży powinno go spotkać coś wyjątkowo przyjemnego: chwila zabawy, krótki spacer a na dodatek w nagrodę za dobre zachowanie, ulubiony smakołyk. Trzeba cały czas bardzo uważnie obserwować psa, ponieważ może się zdarzyć, że objawy, które zazwyczaj wiążemy z chorobą lokomocyjną, takie jak podniecenie, nerwowość, sapanie, są wynikiem zaniedbań edukacyjnych. Bywa, że pies jest nadpobudliwy, bo jest ustawicznie przez swoich opiekunów „nakręcany” i nieprzyzwyczajony do wypoczynku. Ponadto kojarzy wyjazd z czekającą go zabawą, spotkaniem z ludźmi, których zna i lubi oraz psami, z którymi się bawił, co dodatkowo wzmaga jego podniecenie. Cały czas szczeka i ani na moment nie daje się uspokoić. W tym przypadku trzeba raczej pracować nad jego psychiką, wyciszeniem i samokontrolą, niż sięgać po nieobojętne dla zdrowia środki uspokajające. Psa cierpiącego na chorobę lokomocyjną trzeba odpowiednio przygotować do podróży. Przede wszystkim w dniu wyjazdu powinien być na czczo lub po zupełnie symbolicznym posiłku, na 2-3 godziny przed podróżą. Trzeba mu natomiast regularnie, małymi porcjami, podawać czystą wodę do picia. Nie wolno się nad nim roztkliwiać, bo to mu nie pomaga. Fakt, że właściciel mu współczuje utwierdza go w przekonaniu, że jest bardzo biedny i dzieje mu się krzywda. Natomiast poprzedzający podróż, radosny, pełen atrakcji spacer, pozwoli mu wyładować nadmiar energii i wprawi w dobry nastrój. Daje to szansę, że zmęczenie weźmie górę i zapadnie w głęboki sen. Niezwykle ważne jest utrzymanie umiarkowanej temperatury we wnętrzu samochodu, ponieważ nadmierne przegrzanie wzmaga skutki choroby. Dobremu samopoczuciu, nie tylko psa, ale wszystkich pasażerów sprzyja spokojna jazda i regularne przerwy na odpoczynek. Jeśli mimo odpowiedniego przygotowania przed podróżą pies nadal wymiotuje, trzeba zasięgnąć porady lekarza weterynarii, który przepisze odpowiednie leki uspokajające lub przeciwwymiotne. Podaje się je około godziny przed podróżą a nie dopiero po wystąpieniu pierwszych objawów choroby, bo wtedy już nie pomogą. Oczywiście można pójść po najmniejszej linii oporu i przed każdą podróżą dawać środki uspokajające, ale to na dłuższą metę nie rozwiąże problemu, do tego potrzebne są zmiany w psychice. Ponadto tego rodzaju specyfiki mogą powodować ospałość i np. w przypadku, kiedy jedziemy z psem na wystawę, całkowicie pogrzebać jego szanse. Sklepy zoologiczne oferują różne, przeznaczone dla psów preparaty, zawierające zioła lub środki uspokajające, zmniejszające napięcie mięśniowe i podatność na stres. Ich skuteczność jest mocno dyskusyjna, choć niektórzy je chwalą. Lepiej jednak zachować ostrożność i jeśli już trzeba, wybrać się do weterynarza. Spośród naturalnych środków można umieścić w samochodzie tampon waty nasączony kilkoma kroplami olejku z mięty pieprzowej, rumianku oraz rozmarynu, a psu nałożyć kamizelkę antystresową. Nie próbowałam, więc nie wiem, czy mu pomoże, ale na pewno mu nie zaszkodzi. W przypadku lęku spowodowanego sylwestrowymi petardami pomaga.
Dlaczego kot się ślini – informacja, którą teraz posiadasz, pomoże ci zrozumieć swojego pupila lepiej i zadbać o jego dobre samopoczucie. Jestem Krystian, behawiorystą zwierząt z wieloletnim doświadczeniem i prawdziwą pasją do poprawy jakości życia naszych czworonożnych przyjaciół.
Ślinotok u psa może być objawem różnych chorób i dolegliwości, o czym niestety sami się przez ślinotok rozumiemy, że z psiego pyska leje się ślina. Trzeba to odróżnić od tego standardowego. Są również rasy, dla których lanie się śliny to cecha nas wyglądało to tak, że pobudka w nocy, ponieważ całe łóżko mokre – pies po prostu leżał, ślinił, a potem wkurzał, przenosił na inne miejsce i ślinił dalej. Od rana panika, ponieważ wszystko mokre, a z mordki leje się jak z wodospadu. Szybki wypad do miejscu oczywiście wywiad, ponieważ ślinotok może być spowodowany wieloma czynnikami lub objawem wielu chorób. Czy pies jadł coś nowego? Może wąchał? Kontakt z obcymi psami? Może remont? Jedynymi nowymi rzeczami, z którymi psiak miał kontakt to obroża przeciw kleszczom Foresto, którą kupiliśmy tydzień weterynarza oczywista – alergia na foresto. Poczekać dwa dni, a jak nie przejdzie to zdjąć obrożę, umyć psa i ew. przyjść na zastrzyk domu więcej poczytaliśmy o ślinotoku i to nie jest taka łatwa sprawa. Może go powodować mnóstwo rzeczy – zatrucie jakimś jedzeniem lub czynnikami chemicznymi, reakcja alergiczna, zapalenie dziąseł, zapalenie ślinianek, ciało obce w pysku lub najgorszym przypadku jest to również objaw wścieklizny lub skrętu żołądka. Szczególnie w tym ostatnim jest to istotne – jeżeli pies ma odruchy wymiotne, wzdęty brzuch i dodatkowo ślinotok to bardzo szybko należy się udać do weterynarza, ponieważ są to objawy skrętu. Bardzo niebezpieczna przypadłość, niestety często do naszej sytuacji – cały dzień to była sadzawka w mieszkaniu. Szmaty, ręczniki na podłodze, a pies bardzo nerwowy i cały mokry oczywiście. Leżała biedna w ślinie, zmieniała miejsca i piszczała, ale z pyska ciągle się lało. Zdecydowaliśmy się ściągnąć foresto i przemyliśmy porządnie szczeniaka. Mieliśmy obawy przed zastrzykiem sterydowym, ale weterynarz telefonicznie uspokoił, że to nic takiego i jednorazowe podanie nie jest w żaden sposób niebezpieczne. Zdecydowaliśmy się i w okolicach podano Legion rano jest już dobrze – brak ślinotoku, piesek szczęśliwszy i nadzieję, że komuś się przyda. Ślinotok sam w sobie nie wygląda na niebezpieczny – bardziej niekomfortowy. Jednak jest to sygnał, że z psiakiem dzieje się coś złego i należy to niezwłocznie sprawdzić oraz Na zbyciu foresto, używane tylko tydzień, wersja duża ;)
Tłumaczenia w kontekście hasła "Ślini się" z polskiego na angielski od Reverso Context: Teraz jedyne co robi, to mamrocze i ślini się.
Życie z psem Dlaczego pies ślini się? Ten artykuł jest tłumaczony przez Google Translator. Pracujemy nad jego ręcznym tłumaczeniem. Dziękujemy za wyrozumiałość. Niektóre rasy ślinią się bardziej niż inne. Słynie na przykład z bassetów, bernardýnů lub psów niemieckich. A najgorsze jest jedzenie. Będzie również wykazywać ślinienie u ras, które zwykle nie mają problemów. Jeśli twój czworonożny przyjaciel ślini się, prawdopodobnie jest jedną z ras o ustach w kształcie, tak że jego ślina gromadzi się w ustach, co ostatecznie się przelewa. Psy z luźniejszymi dolnymi wargami wydzielają więcej śliny niż psy z zamkniętymi ustami. Nie kicha bardziej niż inni (choć trudno w to uwierzyć), ale nie wszystkie połyka ślinę. Kiedy to jest normalne? Wszystkie psy ślinią się, gdy widzą jedzenie lub są zdenerwowane i zestresowane. Może to być także chłodzenie z późniejszym wydzielaniem śliny. Samce znów ślinią się w obecności dziwki. To są wszystkie zjawiska naturalne. Czasami psy ślinią się, gdy czują się chore (na przykład podczas prowadzenia samochodu). Kiedy odwiedzić weterynarza? Zwłaszcza, gdy pies ślini się nadmiernie i ciągle bez wyraźnej przyczyny. Pamiętaj, aby nie opóźniać wizyty u weterynarza. Może to być jakiś uraz lub zapalenie jamy ustnej, złamany ząb, obcy przedmiot utknięty w jamie ustnej, problem z gruczołami ślinowymi, ból szyi od „zimna”, gdy pies boli przełykać, a zatem przepływ śliny itp. Życie i wymagają natychmiastowego leczenia, nadmierne wydzielanie śliny jest jednym z objawów zatrucia żołądka lub skrętu . Zapobieganie Regularnie sprawdzaj pysk psa i utrzymuj zdrowe dziąsła i zęby, czyszcząc je specjalnymi pastami do zębów i szczotkami dla psów. Jeśli pies źle radzi sobie w samochodzie, przed długą jazdą możesz podać mu lek, który hamuje wymioty. Zdjęcie Sven Lachmann z Pixabay
Kot , który nagle ślini się nadmiernie, wymaga natychmiastowej pomocy weterynaryjnej, jeślinie ustępuje przez dłuższy czas . To nie jest normalnym zachowaniem ani powodem do niepokoju. Natychmiastowej pomocy lekarskiej należy udzielić, zwłaszcza jeśli podejrzewasz połknięcie ciała obcego lub toksyn.
Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 14:59 Wiem . Mój pies ma dokładnie to samo . Ja to lubię :D .Nie wiem dlaczego . jak go głaskasz to pies mlaska dlateko że to lubi blocked odpowiedział(a) o 14:30 Może coś przeżuwa i niedawno jadł. ♥Dorka♥ odpowiedział(a) o 15:17 moj tez tak ma on poprostu jest szczesliwy i mlaska zebys mu buzi dala ja jak mu dam buzi to przestanie gdy z toba lezy jest mu dobrze... to samo czuł gdy był młodym szczeniaczkiem... tyle ze wtedy lezal z rodzenstwem i matką... i ssał sobie mleko... juz chyba wiesz dlaczego to robi... Mika_28 odpowiedział(a) o 14:28 Uważasz, że ktoś się myli? lub
.